Gisteren liep ik door de bouwputten van Utrecht Centraal en kwam daar een mooi billboard tegen met de tekst: Als ongeluk in een klein hoekje zit, waar zit het geluk dan?
Vanmorgen weer tranen met tuiten gehuild om een prachtig filmpje op Ted Talks waarin Jill Bolte Taylor, zelf een neuro anatoom, haar eigen beroerte beschrijft. Ze heeft een tumor zo groot als een golfbal in het taalgedeelte in haar linkerhersenhelft en vertelt over wat daar op die momenten gebeurde. Een stroke of insight. Naast momenten waarop zij duidelijk waarnam wat er gebeurde en wat er moest gebeuren, had ze vooral momenten van diepe euforie. Ze verbleef in Nirvana, of zoals zij dat zelf beschreef, in Lala Land waar alles prachtig was. Waar alles in dit moment gebeurt en alles in elkaar overvloeit. Geen afgescheidenheid maar 1 geheel. Eén met alles.
In het filmpje vertelt ze over onze linkerhersenhelft dat vooral gebaseerd is op afgescheidenheid. Deze helft denkt lineair en methodisch. Details in details in details. Keurig gecategoriseerd en in hokjes gestopt. Het associeert voortdurend met alles wat we in het verleden hebben geleerd waarna we het vervolgens in een mogelijke toekomst projecteren. Het fragmenteert en isoleert. Ik ben. Waar de rechter hersenhelft alles op dit moment is. Hier en nu. Alles gebeurt parallel. Deze helft denkt in beelden, niet in woordenscheidende taal. Energie verbonden met energie. We zijn 1 familie, allemaal deel uitmakend van het grote geheel.
Aan het einde van het filmpje geeft ze aan dat ze ieder moment kan kiezen wie ze wil zijn. Jiil Bolte Taylor of kiezen voor het opperste geluk. Geluk is een keuze. Wat kies jij? Wat kies ik?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten