Op de achterkant van het tijdschrift Eigen Baas van het FNV staat een mooie uitspraak van Loesje. “Als ik het even niet meer weet….doe ik altijd een stap vooruit.” De enige manier waarop het landschap verandert, is door het zetten van een stap. Naar voren of naar achteren. Of opzij. Je perspectief verandert door een ander standpunt in te nemen. Door de positie waar je nu staat even te verlaten, een moment los te laten. Bewegen. Er verandert helemaal niks als er geen beweging is. Er verandert ook niks als de beweging niet begrepen wordt. Als daar niet bij stilgestaan wordt.
Hoe zit dat nu bij mij? Mijn vak is het creëren van beweging. Dat doe ik vanuit een positieve houding, met power en is altijd gericht op het aansluiten bij de potentie van degenen die tegenover mij zitten. Triple P. Het lijkt wel een zin uit een businessplan. En dat is het ook. Ik begeleid op dit moment een nieuw, innovatief , snel bedrijf dat in de opstartfase zit. Ik stel lastige vragen en probeer achter het platte plaatje te kijken. Kijken wat de ziel is van het bedrijf. Haar bestaansrecht. Ik probeer daar een beeld van te vormen en leg dat beeld voor aan mijn opdrachtgevers. Klopt dat beeld? Met andere woorden, bezit het een hart? Dat heb ik dit weekend ook gedaan. Ik heb portretten gemaakt van de initiatiefnemers van dit bedrijf dat graag hip, snel en innovatief wil zijn. En dat zijn ze ook. Ze laten zien dat ze de moed, veerkracht en intuïtie hebben om een nieuw spel te spelen. Zo op het eerste gezicht niks mis mee. Gewoon een bedrijf dat zich ontwikkelt in plaats van ondergaat in de massa. En toch klopt er iets niet. Ik merk dat in het schrijven mijn onrust toeneemt. Beschrijf ik een beeld waar het bedrijf zich naar toe kan ontwikkelen en heb ik daar vertrouwen in? Even gas terugnemen en afremmen. Een gruwel voor de founding father van het bedrijf die eigenlijk alleen maar op de linkerbaan rijdt. Alles of niks. Gelukkig verzamelt hij mensen om zich heen die zijn achteruitkijkspiegel zijn en af en toe op de rem trappen. En toch heb ik nog steeds een gevoel dat ze te snel willen. Dat hun tempo te hoog ligt. Ze willen aan de wereld hun enorme vitaliteit tonen maar ik heb het gevoel dat dat niet vanuit innerlijke rust of een wijze visie gebeurt. Er zit een stuk ondoordachte jachtigheid in die als ze niet onder ogen gezien wordt, niet leidt tot een gezonde verdere ontwikkeling. En natuurlijk moeten ze snel zijn in deze dynamische complexe tijd waarin weinig tijd gegeven lijkt te zijn. Maar het gaat wel om het juiste tempo daarbij aan te houden. Daarin kunnen we veel van de natuur leren die voortdurend verandert en groeit, maar wel in het tempo dat bij haar wezen past. Toch morgen eens vragen wat mijn opdrachtgever hier van vindt. Schieten ze in de reflex of kiezen ze voor de reflexie?
Tot zover het bedrijf. Wat betekent dit nou allemaal voor mij? Ik heb gemerkt dat ik de klanten krijg die op dit moment bij mij passen. De problemen van het bedrijf zijn precies mijn problemen. Weerspiegelen de thema’s die in mij spelen. Als je mij uit elkaar zou kunnen peuteren, dan peuter je het bedrijf uit elkaar. Ook in mij een gejaagde onrust. Of is het creatieve spanning die van mij vraagt om nu te handelen? Tijd om die vraag te stellen aan mijn opdrachtgever
Geen opmerkingen:
Een reactie posten