Max Laadvermogen

To face the future freely, one must give up both pessimism and optimism and put all belief on human beings. Not trust in tools and instruments. (Illich)

November. Slachtmaand. Er moet bloed vloeien. Op de radio de reactie van Wilders op de ordinaire heksenjacht van de media op de PVV. Wat je zaait, zal je oogsten. Ik kleed mij warm aan. Het is guur, grijs en grauw. In het donker vertrokken, in het donker weer naar huis. Moet denken aan de slotregels van het gedicht November van Bloem. Altijd November. Altijd regen. Altijd dit lege hart. Altijd. Voel mij zwaar vandaag ondanks dat ik in de bus een prachtig essay lees van Rob Riemen. Over de terugkeer van het fascisme. Over de waardencrisis waar we middenin zitten. Geld, genot en gewin. De debilisering, noem het ontmenselijking die zich in ons en ons omringende landen voltrekt. Riemen vraagt zich af hoe het mogelijk is dat in een hoge beschaving, met alle techniek en vooruitgang, zo talloos veel ontwikkelde mensen de waarden die het fundament van ons beschavingsideaal vormen, willens en wetens konden vernietigen. Hij citeert Albert Camus die in La Peste het antwoord gaf op die vraag. De Europese volkeren geloven niet meer in wat is, in de wereld en in de levende mens; het geheim van Europa is dat het niet meer van het leven houdt. Ik citeer de slotregels van dit boeiende essay: ‘ Niet meer van het leven houden. Dat is het geheim van de fascistische politiek en van de nihilistische kitschmaatschappij waarin zij altijd weer tot bloei kan komen. Pas wanneer wij de liefde voor het leven zullen terugvinden en ons leven weer willen wijden aan wat waarlijk leven geeft- waarheid, goedheid, schoonheid, vriendschap, rechtvaardigheid, compassie en wijsheid, alleen dan en niet eerder, zullen we resistent worden tegen de dodelijke bacil die fascisme heet.’

De metro is laat. Japanse toestanden op Beurs. Volgepropte wagons. Niemand wordt als massamens geboren. Wat doe ik mijzelf aan? Op Wilhelminaplein met veel jonge mensen , die net als ik naar Inholland gaan, uitgekotst. Vraag mij af wat ze zo vroeg al doen op school. Leuk om naar de betekenis te kijken van school. Scholae. Letterlijk betekent dat vrije tijd. Merk dat het weer mijmertijd is. Wat is tijd eigenlijk? De oude Grieken, die van voor de kredietcrisis, kenden twee woorden voor tijd. Chronos en Kairos. Chronos, de tijd van de klok, de lineaire tijd. Kairos, de tijd van het kompas, de gepaste tijd. Tijd die je ervaart als je verliefd bent of als er iemand doodgegaan is. Of misschien ervaar je dan juist dat je in twee werelden leeft, twee soorten tijd.

Arnold Cornelis, onze grote cultuurfilosoof, beschreef in de Vertraagde Tijd, hoe  catastrofale leerprocessen ontstaan. Volgens hem gebeuren die wanneer de externe sociale klok ons innerlijk kompas regeert. Hij beschreef ook dat we in een overgangsfase zitten tussen sociale externe sturing naar communicatieve zelfsturing. En bij iedere overgang horen waarschuwingssignalen. Beter om dan even stil te staan. Vertragen. Trage vragen stellen.

Merk dat ik wel erg veel vragen stel de laatste tijd. Heb ik daarom zo weinig opdrachten? Dadendrang verlamd door duizend vragen. De vraag is of ik wel de juiste vraag stel? Waar ligt het zwaartepunt van mijn vragen?

Het prachtige gebouw van Inholland op de Posthumalaan. Vraag mij af, alweer, of dit gebouw duurzaam is. Staat het er over 50 jaar nog? Over nog liever, staat het er over 250 jaar nog steeds? Als Duurzaamheid Schoonheid is, misschien wel .

Met de lift naar de 14^e verdieping. In de lift een mooie tekst: Als Otis in nood is, is Redding nabij. In de Boardroom zie  ik Wouter als eerste van onze Matrix groep. Zou hij het eens zijn met mijn definitie van Duurzaamheid? Waarschijnlijk zou hij het nuanceren. ‘Schoonheid ja maar wellicht is het beter om het woord Harmonie te gebruiken.’ Ik ben erg op hem gesteld geraakt. Nog nooit iemand meegemaakt die zo snel kan schakelen in zijn hoofd. En zo leergierig is. Bovendien is het een schatje.

Langzaam vult de groep zich. Ik ga, net als de meesten zitten aan de kant waar we een adembenemend mooi uitzicht hebben over de haven. Recht voor ons de SS Rotterdam gehuld in donkere wolken. Gelukkig gaat Mira tegenover mij zitten, de Rotterdam in haar rug. Naast haar Annelies. Het uitzicht wordt steeds mooier. Nu de inzichten nog.

Een rondje. Hoe zitten we er bij? Moet denken aan uitspraken na de dood van mijn vader. ‘Hij ligt er zo mooi bij.’ Tijdens het rondje lang stil gestaan bij het vertrek van de Willem Smid, de directeur van de Rotterdam. Onverenigbaarheid van standpunten. Lenig laveert Mira door de lastige vragen. De soepelheid waarmee ze dat doet, ontlokt Gert Jan de vraag of ze een mediatraining heeft gevolgd. Heeft ze niet nodig. Zakelijkheid met een groot hart. Ingrediënten waar een ‘normaal’ bestuur ook over zou moeten beschikken. Zonder ziel wordt het al snel zielig. Zonder zakelijkheid ook. Willen de echte leiders opstaan? En de managers alsjeblieft opstappen? En niet andersom.

Hoe is trouwens bij mij de balans tussen ziel en zakelijkheid? Stap snel over deze vraag heen. Parkeer ‘m. Weet dat die terugkomt waarna ik er waarschijnlijk weer voor weg wil vluchten. Voor nu zet ik mijn oogje op oneindig en mijn blik op lul maar an. En in de hoop op betere tijd rommel ik maar zo’n beetje aan. Want het zal heus wel weer veranderen maar intussen en tot dan, zet ik mijn oogje op oneindig en mijn blik op lul maar an. Hard zingen in het donker. Een goed medicijn tegen angst.

Tijdens het rondje attendeert Ton mij op waardebepaling achteraf zoals Martijn Aslander dat doet. Hij leeft van donaties. Laat zich niet meer bepalen en betalen door de formule uur x tarief. Toegevoegde of gepercipieerde waarde achteraf. Een volkomen andere manier van denken over zakendoen met vertrouwen als basis. Durf ik uit de oude manier van denken te stappen van uurtje factuurtje? Grappig dat dit begrip ontstond in de hotelprostitutie. Ik ben weer aan het ontsnappen. Even er bij blijven Alje. Door te blijven denken dat mijn diensten niet de moeite waard zijn, creëer ik een geestelijke gevangenis waarbij de tralies de blokkades in mijn eigen denken zijn. Vasthouden aan ingeroeste gewoontes zorgt er voor dat mijn denken ophoudt. Vasthouden aan vastgeroest denken zorgt er voor dat er geen nieuwe gewoontes mogelijk zijn. Daar stopt het leren. Het is niet aan mij om te bepalen wat mijn diensten waard zijn, het is aan degene aan wie ik een dienst bewijs. Of niet natuurlijk. Dank Ton!

Het doet mij denken aan een olietanker die voor de kust van Hoek van Holland vast kwam te zitten. Een kapotte motor. In allerijl werden monteurs ingevlogen want een dag niet varen, kost heel veel geld. Geen enkele monteur slaagde er in om de motor weer aan de praat te krijgen. Via via hoorde de reder van het schip over een man die wonderen verrichtte met motoren. Was wel erg duur. Maar wat is duur in vergelijking met een dag niet varen? De man werd opgespoord en per helicopter naar het schip gebracht. Veel stress en drukte op het schip maar niet bij de monteur. Hij liep rond de motor, bevoelde de snaren, legde zijn oor op verschillende plekken. Na tien minuten zei hij dat hij wist waar het euvel zat, haalde zijn hamer tevoorschijn en gaf een klap op de motor. Vrijwel op hetzelfde moment sloeg de machine aan. De reder blij. Hij vroeg de man om een factuur. Terplekke schreef hij die uit. Honderdduizend dollar. De reder verbleekte. Honderdduizend dollar voor tien minuten werk? En dan ook nog eens op zo’n simpele manier?  Een enkele klap? De monteur antwoordde: “ De klap met de hamer is niet duur. Die kost maar 1 dollar. Weten waar je moet slaan, kost de rest.”

Ik ben bang dat dit verhaal illustreert dat ik het nog niet helemaal aandurf om te vertrouwen op waardebepaling achteraf. De tijd zal het leren. Als je weet wat je zoekt en je kunt het niet vinden, geef dan de tijd de ruimte.

Aan het slot van het rondje kwam Peter, de Koning binnen. Niemand stond op. Gezagscrisis in de boardroom? Peter is aangesloten bij het Lectoraat Board & Governance van Inholland en gaat met ons in gesprek over de op perkament geschreven regels rondom besturen. Waren nodig om paal en perk te stellen aan de graai en grabbelcultuur van bestuurders en toezichthouders. Vraag mij af of dat zo is. Het leukste spel vind ik dat waar maar 1 regeltje voor geldt. Met dt, anders wordt het te plat. Een spel als verstoppertje. Ik ga mij verstoppen en jij gaat mij zoeken.

Vele slides worden getoond met allemaal mitsen en maren. Moeilijk leesbaar door de lichten die niet uit kunnen. De sensor heeft het begeven. Vind ik wel grappig. Ons gevoel gevangen door een apparaat als een sensor. De sensor van de zonneschermen doet het wel. Een tokgeluid waarna de automatische zonneschermen zakken, daarmee de zon verduisterend die door de grijze wolken brak. Waarom mag ik zelf niet bepalen of ik de boel wil verduisteren of niet? Merk bij mijzelf dat ik afhaak. Ik hoor de woorden van Peter maar merk dat ik niet meer luister. Af en toe een flard. Transparantie. Als alles transparant is, dan zie je niks meer. Commissie Tabaksblat. Elbers. Dales. Sturingscriteria. Integriteit en Principes. Ik maak, terwijl ik knik en glimlach, een liedje.

Ode aan Geert en Jos.

Bevroren Hart

Zijn blik omhoog, spuugt hij omlaag.

Bevroren Hart

Hij graait en grabbelt en pikt in

en heeft in delen echt geen zin.

Bevroren Hart, bevroren hart

Gezeten op zijn hoge stoel,

Trekt hij een heel gewichtig smoel

Hij incasseert, elimineert,

emotioneel gecastereerd

Maar wat hem dan uiteindelijk rest?

Hij wordt gemeden als de pest.

Bevroren Hart, bevroren hart.

Maar nieuwe wending, nieuw proberen

Niets meer wensen of begeren

De beloning is niet daarginds

Wat je kwijtraakt, wordt je winst.

Want delen in Verbondenheid,

De rest Doodzonde van je tijd.

Bevroren Hart, bevroren hart

Ton bedankt Peter met een boek. De glazen kamer. Een leuk slotwoord. ‘Je kunt de gordijnen wel dicht doen maar wees je er altijd van bewust dat je in een glazen kamer zit.’ Een tok. Het zonnescherm gaat weer omhoog.

In de leergroep gaan we nog kort door op de Arrogantie aan de Top. Fouten maken of fout zijn? Een mooie nuance van Gert Jan. Heerlijk om de verontwaardiging te ervaren bij Ditty.  ‘Wat rechtvaardigt een salaris van 450.00 euro voor een voorzitter van een woningbouwcorporatie?’ Ton vertelt over de Aartsvaders waarin leven en streven wordt geschetst van een aantal topondernemers. Het beeld dat daaruit voortkomt is dat die mensen allemaal een beetje verknipt zijn. Bezitten andere competenties. Scoringsdrift, door roeien en ruiten gaan. Buiten de Wet opereren. Zouden deze mensen zich iets aantrekken van de Governance Code of vegen ze hun reet hier mee af?

Ton vertelt over de drukte van de afgelopen tijd. Een onzekere toekomst voor het NCSI betekent dat hij tegelijkertijd bezig is met twee plannen. Een liquidatieplan en een nieuwe begroting voor 2011. Het lijkt het laatste te worden. Goodwill van ambtenaren die nog potjes weten te vinden. De Gun factor. Ontstaan doordat het NCSI, zonder dat er wat tegenover stond, departementen heeft geholpen. Pro sociaal gedrag. Rekening houden met de belangen van anderen. Uitgaan van het goede.

Ditty, Gert Jan en Ton. Met ziel en zakelijkheid staan ze in wat ze doen. Voel mij wat verbleken in hun buurt. Calimero. Ben meer een Ziel Zonder Zakelijkheid. Geen ondernemer. ZZZ-er. Wat in mij weerhoudt mij om een plan op te stellen voor de toekomst? Wat in mij voorkomt dat ik aan mijn leergroep vraag om mij te helpen bij het opstellen van zo’n plan? Wat is het ergste dat mij kan gebeuren als ik hen dit vraag? Kinderen die vragen worden overgeslagen. Monoloque Interieur tussen Alje de Hulpeloze en Alje de Ik doe het wel alleen. Uiteindelijk stel ik de vraag. Natuurlijk willen ze mij helpen. Neem mij voor een plan te schrijven en dit voor de kerstvakantie aan hen voor te leggen.

Weer terug in de boardroom zijn er een aantal studenten aangeschoven voor een lunchgesprek over Toekomst en Leiderschap. Kort plenair gesprek over Plezier, Prestige en Prestatie. Over het vergroten van de productiviteit door meer plezier.

Daarna gaan we in groepen uiteen. Ton en ik trekken ons terug met Soehaina, een vierdejaars studente Toerisme. Charmant en onverschrokken ogen die ons stevig aankijken. Ze vertelt over de Mystery Tour die ze mede mogelijk heeft gemaakt voor de VVV in Dordrecht. Een stadswandeling waarbij gebruik gemaakt wordt van een QR-code die wordt aangebracht op bijvoorbeeld een monument. Door met de mobiele telefoon de QR-code te fotograferen, wordt contact gemaakt met de hieraan gekoppelde website. Op het scherm verschijnen vervolgens actuele wetenswaardigheden, foto’s of bewegende beelden van het object. Hoe zou je dit concept kunnen inzetten om bijvoorbeeld organisaties beter te leren kennen? Wat mij opvalt in het gesprek, is dat Soehaina voortdurend over wij spreekt. Bijzonder.

Vervolgens weer terug in de grote groep. Korte nabespreking waarin Soehaina vertelde over haar ervaring met ons. Besloot haar verhaal met: “Ton, wil jij je anekdote met ons delen met betrekking tot zelfsturende teams?” Hij vertelde vervolgens over een workshop tijdens een FNV-congres waar door een kaderlid een enthousiaste presentatie gegeven werd over zelfsturende teams in een verffabriek. Aanwezigen  protesteerden krachtig tegen dit verhaal. Een team heeft een baas nodig. Op de eerste plaats als mensen beoordeeld moeten worden: maten in een team gaan elkaar niet beoordelen, dat kan leiden tot matennaaien. Beoordelen moet een baas doen. Op de tweede plaats zal een team nooit zwakkeren of mensen met een plekje aannemen, dat gaat en kosten van de team-prestatie. Een baas kan dat wel doen, die is nodig om zwakkeren een kans te geven. Op de laatste plaats is een baas nodig om tegen te kankeren. Als er een baas is gaan de collega’s tegen elkaar kankeren, dat is niet goed voor de sfeer. Kankeren doe je tegen je baas, daar is tie voor.

Tijdens de plenaire nabespreking komt vaak het woord charisma voor. Komt van charein, dat volgen betekent. Om te leiden, moet je kunnen volgen.

Mooie conclusie over leiderschap. Het belangrijkste kenmerk van goed leiderschap is dat je mensen goed laat samen werken en in dat faciliteren alleen het hoognodig doet. Het leiderschap zit in het Loslaten. Minder doen, meer zijn.

Met Ditty in de auto naar de Wijnhaven. Net als bij Ton, word ik altijd door haar geraakt. Superwoman. Bij het Stormt worden we hartelijk ontvangen door Sanne Evertse. Dat mens geeft mij iedere keer dat ik daar kom het gevoel dat ik welkom ben. Bijzondere kwaliteit. Niet gek dat ze bij Het Stormt werkt. In de gangen grote foto’s van mooie mensen. Sticker met Verkoop je Ziel er op.

In de ruimte met de oranje banken worden we begroet door Jef Poldervaart. Jef heeft mij aan het schrijven gekregen door in januari aan mij te vragen of ik nou iemand ben die geneigd is risico’s te nemen of juist iemand die wacht tot het lot beslist. Vraag intrigeerde mij zodanig dat ik die nacht over die vraag ging nadenken en schrijven. Deed mij zo goed dat ik aan Renee, mijn vrouw, de volgende dag vertelde dat ik aan Jef zou willen vragen om hem gedurende een week iedere dag mijn schrijfsels te sturen. Maar ja, zit zo’n man daar op te wachten? Grote verbazing toen ik in mijn mailbox het bericht van Jef las dat hij mij verplichtte om gedurende een week iedere dag een verhaal van mij aan hem te sturen. Antwoord op een niet gestelde vraag. Wat heb ik gestuurd of was het alleen maar toeval?

Heerlijke koffie. Bakkie troost. Volgens Jef moet elke dag een aantal troostmomenten hebben. Leuke vraag:”Wat gebeurt er als de baas voor jou een lekker bakje koffie zet in plaats van een plastic bekertje te vullen bij de koffie automaat?” Mensen leven om te werken maar sterven voor de goede zaak.

Jef vertelt over de ontstaansgeschiedenis en de toekomst van het Stormt. Over merkwaarden en leiderschap. Leiders moeten een zesde zintuig hebben om aan te voelen hoe te communiceren. Voor mij is het duidelijk dat Jef over dat zesde zintuig beschikt.

In weer een andere prachtige ruimte kijken we naar de intrigerende commercial 1984,  waarin Apple zijn Mac introduceerde. Slechts 1 keer, tijdens de Superbowl uitgezonden. Kort nagesprek over met name Steve Jobs. Why join the navy, if you can be a pirat?

Wees wie je bent. Jef vertelt over de ongelooflijk ongeloofwaardige commercial van ProRail en de NS. Reclame oude stijl die niet meer werkt. Het gaat om aansluiting bij de beleving van de klant. Om Passie. ‘Maak het empathisch. Empathie maakt veel meer los dan een lullig reclame filmpje. Laat in een commercial zien dat jij als directeur van de NS niet hebt kunnen slapen van alle ellende.’

Voor Jef zijn al die mission statements en visie voorbeelden van oud denken. Het gaat om nuchter doelen stellen op basis van je merkwaarden. Sanne vertelt over de aanpak  in Pendrecht, een wijk die op de tweede plaats stond op de lijst van Vogelaarwijken. Aansluiten bij wat is. Wat maakt Pendrecht nou Pendrecht?

Hierna zijn we aan het werk gegaan met het maken van een eigen merkvizier. Wat zijn mijn dominantie waarden? Wat is mijn essentie? Leverde mooie gesprekken op. Commentaar op de treiteraar in mij. “Volgens mij ben je vooral een treiteraar voor je zelf.” Touche.  Belangrijk om dit onder oog te komen. Prachtige feedback van Sandra op het merkvizier van Marijke. “Ze is gewoon een goed mens.” Charmant confronterend legde Jef zijn oor en oog in ieders hart. Sleep fijn, soms aangevend dat het misschien wel goed zou zijn om daar nog eens verder over door te praten. Finetuning.

Middag met mooie inkijkjes.

Met Erik teruggelopen naar Inholland. Mag hem bijzonder graag. Hij mij ook gelukkig. We hebben weinig remmingen naar elkaar. Ellende en blijdschap komen al snel op tafel. En dat is knap als je loopt. Gelukkig drinkt hij ook nog bier. Maar dat terzijde.

Onder de Erasmus brug glijdt de Volharding voorbij.

Ondanks dat we lopen, zijn we maar een fractie later dan het uitgedunde groepje op de 14^e verdieping van Inholland. Zit naast Annelies. Mag ook haar steeds meer. Hoe meer iemand gekend wordt, hoe groter het respect. Komt uit een tekst van Paracelsus, de grondlegger van het Competentie Management, uit de 15^e eeuw:

Hij die niets kent, begrijpt niets.

Hij die niet begrijpt, neemt niet waar.

Hij die niet waarneemt, heeft niets lief.

Maar hij die kent, begrijpt, neemt waar, heeft lief.

Hoe meer iets gekend wordt, hoe groter het respect.

En wie denkt dat druiven tezelfdertijd tot rijping komen als alle andere vruschten, begrijpt niets van aardbeien. 

Met Wouter gefilosofeerd over de vraag wat er zou gebeuren als je het Matrix programma helemaal los zou laten en de invulling laat bepalen door wat de groep belangrijk vindt. Intrigerend. Welke minimale structuur heb je nodig voor maximaal rendement, leren enz?

De volgende morgen, als iedere dag samen met mijn lief in bad. Belangrijk troostmoment. Ik vertel haar over de dag van gisteren. Een vraag van haar raakte mij diep. “ Waar komt die weigering vandaan om goed voor jezelf te zorgen?” Duizend vragen komen samen in deze ene vraag. Parcivalje. BINGO. Hier zit het, realiseer ik mij. I’m still hoping that yesterday will get better. Maar wat was is niet wat is. Laat staan voor wat komen gaat. Blijf ik mijzelf in de weg zitten of ga ik voor mijzelf staan?

Met deze vraag parkeer ik mijn auto in de Paradijslaan. Laat mij weer even afleiden en put uit mijn geheugen een zin op uit een toneelstuk waar ik ooit in speelde. ‘ Ach, waren de mensen wijs en wilden daarbij wel; de wereld was een paradijs. Nu is ze veel een hel.’

Met Sandra in de lift naar een penthouse op de 12e verdieping van Trapezium. Prachtig panorama.

Karel van Berk en Aat Biesheuvel geven een inkijkje in de rigoureuze, grootse ontwikkelingen in Crooswijk, de specifieke aanpak. Wat is de impact hiervan op de wijk, de stad? Ben stevig onder de indruk van de manier waarop Karel spreekt. Ik word meegezogen in een bijzonder verhaal. Over groots denken. Over onverwachte uitdagingen. Weerstanden. Over verbinden op koers en koersen op verbinden. Een Odyssee. Prachtig om tijdens een pauze van Aat te horen dat werken aan dit project zoveel meer betekent dan alleen maar het werken aan een project. Diep doorvoeld committment naar elkaar.

Plassen in de modelwoning op de 8e. Terwijl ik in de spiegel kijk, vraag ik mij af of een gebied waar zoveel gesloopt wordt, ook fantoompijn kan hebben. Zal die vraag maar niet stellen.

Na de pauze zit ik weer naast Henk, die genietend uit het raam kijkt naar de drie hijskranen. Dansen op eenzame hoogte. Zie dat op een van de kranen Max Hijsvermogen staat. Zal de bestuurder wel zijn. Kronkels in mijn geest. Zie in 1 keer de parallel tussen besturen en hijskranen. Hoe wordt de hijscapaciteit bepaald? Wanneer knikt de mast? Probeer op internet het antwoord te vinden. Lees dat het hijsvermogen van kranen afhankelijk is van veel factoren. Belangrijkste is echter dat hij stevig verankerd moet zijn en niet meer moet hijsen dan hij aankan. Een goede machinist weet dat. Zouden die andere bestuurders op grote hoogte zich ook moeten realiseren.

Bijzonder genoten van de presentatie. Heerlijke kerels die mij duidelijk maken dat als je werkelijk iets groots wilt realiseren dat je een lange termijnagenda nodig hebt. En diepe zakken, geeft Gert Jan weer als waardevolle aanvulling. Een ruime oorlogskas. Vraag is of deze grootschaligheid ook nog zou kunnen in deze onvoorspelbare tijd.

Langzaam vult de ruimte zich met de leden van de Raad. Terugblikken en vooruitkijken.  Ik zit aan de tafel met Aad van Nes en Stefan van Dongen. Heerlijke soep uit roomkleurige  soepkommen met twee oortjes. Laten dat nou net de soepkommen zijn die op het Sinterklaaslijstje stonden van Aad. Hij vraagt aan de traiteur of hij misschien twee kommen mee naar huis mag nemen. Geen probleem. Wie vraagt, zal gegeven worden. Is het zo simpel?

Na afloop heb ik nog een kort gesprek met Aad over zijn vraag aan mij om na een gesprek met hem en Piet Boekhout een verhaal te schrijven over de kwintessens van de inclusieve economie. De quinta essentia. Het vijfde element. De ether.

Kan ik mij staande houden tussen deze Grote Mannen? Ben ik in staat om hun woorden vleugels te geven? Wellicht als ik mij realiseer dat het helemaal niet om mij gaat. Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik dat het toch ook wel om mij gaat. Als ik geen stap zet, verandert er niets aan het landschap.

Het zit er bijna op. Nog een heerlijk gesprek met Auke en Wouter over onze rolletjes in de toekomst. Afspraak voor volgende week. Perspectieven in beweging(en dat is niet slecht voor iemand met maar 1 oog).

Matrix zit er op. Kijk nog 1 keertje in het ethymologische woordenboek. Mijn bijbeltje. Lees daar dat Matrix moederbodem, baarmoeder, oorsprong betekent. Vandaar dat ik mij in deze groep gedragen heb gevoeld.

Nu is het Tijd om op eigen benen te staan. In Vertrouwen. Dank aan jullie allemaal.

Amen en ook weer niet.

Alje