Ernst en de Nar

Het is nu twintig over vijf in de ochtend. Harde wind rond het huis. Maakt mij altijd onrustig. Ben nogal windgevoelig. Opgestaan. Ga ik mediteren of schrijven of iets anders doen dat goed voor mij is of wacht ik tot het ochtend word? De tijd doden of de tijd nemen? Doet mij denken aan de vraag waarmee mijn schrijven een jaar geleden is begonnen. Ben ik iemand die geneigd is risico’s te nemen of wacht ik tot het lot of de goden bepalen wat ik doe? Die vraag heeft mij veranderd. Kwam tot de conclusie dat ik wacht tot er voor mij beslist word, werd. Een willoos, weerloos slachtoffer en dat terwijl ik een gruwelijke hekel heb aan slachtoffergedrag. Een slachtoffer die een hekel heeft aan slachtoffers. Een hulpeloze die een hekel heeft aan hulpeloosheid. Heb daar zelfs mijn vak van gemaakt. Een professioneel podium met een hulpeloos publiek. En ik maar oreren of eigenlijk meer onaneren dat mensen het vermogen hebben om te veranderen. Zelfbevlekking zonder zakdoek.

Als er één gevoel is waar ik het erg moeilijk mee heb dan is het wel beklemming. Het gevoel geen kant meer op te kunnen. Hangend aan het kruis. Vastgespijkerd. Waarom hebt ge mij verlaten? Alleen. Heb meteen de neiging om bij dat gevoel weg te lopen. Weg te zingen. De nar in mij die hard zingt in het donker, nu ook weer: Zeg Kortjakje waar ga je henen, zo alleen, zo alleen. Ik dank de nar voor bewezen diensten. Een leuk zijspoor. De nar in mij brengt mij altijd op nieuwe sporen maar leidt mij af van de hoofdweg. Denk ik. Kan ik terug naar het gevoel waar ik zo’n moeite mee heb? Het gevoel van beklemming, vastzitten, geen kant op kunnen?

In mij zit de overtuiging dat ik niet in staat ben om gedachtes of gevoelens los te laten. Die laten mij los als ik daar voldoende aandacht aan heb besteed. Kost mij moeite om te focussen. Of misschien is het geen focussen maar meer het toelaten van het gevoel vast te zitten. Zit ik vast op dit moment? Merk dat het antwoord neen is. Althans voor dit moment. Nu ik zit te schrijven. Dit doet mij juist goed. Voel mij lekker langzaam in een flow komen. Ik word weer afgeleid. Wil het woord flow onderzoeken. Wanneer ontstaat dat eigenlijk? Heb de neiging om meteen op dit woord te springen. Het vast te pakken, te ontleden, ontrafelen. Ik volg de golf in mij. Is dat het zelfde als je hart volgen? Ben weer bij het gevoel van flow vandaan. Terug. Flow ontstaat als mensen samenvallen met wat ze doen. Doen wat ze hebben te doen, niet meer en niet minder. Is het leven zo simpel? Waarom maak ik het dan zo vaak complex? Merk dat complexiteit bij mij ontstaat als ik dingen uitstel. Uitstel is verbonden aan het gevoel van beklemming. Ik wil dat gevoel niet ervaren en loop er voor weg. Parkeer het gevoel maar helaas komt dat iedere keer weer terug.

Herinner mij een tekst van Lou Reed. Work van de cd Songs for Drella. Een fragment:

Sometimes when I can't decide what I should do
I think what would Andy have said
He'd probably say you think too much
That's 'cause there's work that
you don't want to do
It's work, the most important thing is work
It's work, the most important thing is work

Ik maak mij de laatste tijd ernstig zorgen over mijn werk, of eigenlijk is het meer het wegblijven daarvan waardoor we financieel in de knel komen. Probeer aan alle kanten om hieruit te komen maar kan geen klant meer op. Zelfs gesolliciteerd gisteren. Als beleidsadviseur. Krijg pijn in mijn buik alleen al bij de gedachte dat ik weer binnen de muren van het onderwijssysteem zou moeten werken. Volg ik mijn buik of volg ik mijn hart? Natuurlijk wil ik zo snel mogelijk weg bij mijn buikpijn maar hoe zit dat met dat hart van mij?

Gisteren weer een heerlijke ontmoeting met mijn vriend Ernst. Lekker in de kroeg. Het Ledigh Erf in Utrecht. Goede muziek, net niet te hard. Gevarieerd gezelschap. Een uitnodigende herbergier die mij gastvrij liet proeven van verschillende biertjes van de tap voordat ik mijn keuze hoefde te maken. Ik vertelde Ernst over mijn merkpaspoort en mijn weerzin om dit door te vertalen naar strategische consequenties. Een plannetje om aan werk te komen. Mijn vriend veegde weer lekker de vloer met mij aan. “Hoe zo strategie? Je moet gewoon doen wat je wilt doen. Dat onder elkaar zetten en doen.” Ja, maar…..

Het gesprek ging verder over schaamte en het uit de weg gaan daarvan. Doe ik de dingen niet omdat ze moeilijk zijn of zijn de dingen moeilijk omdat ik ze niet doe? Onze conclusie was het laatste en de enige manier om met schaamte om te gaan, is om je in mogelijk beschamende situaties te brengen. Je kunt er lang en breed over lullen maar dat is heel wat anders dan het ook daadwerkelijk DOEN. En voelen wat dat met je doet en vervolgens de volgende stap zetten.

Wat staat mij te doen? Wil eigenlijk het liefst hier stoppen. Of bedoel ik dat ik mij het liefst weer wil verstoppen? Stoppen is verstoppen. Althans voor mij. Doorgaan dus maar wel even een pauze. Besluit in de tussentijd, prachtig woord, 10 x de woordwaarde, naar Ted Talks te kijken. Steve Jobs die afstudeerders op Stanford toesprak. “Everyday when I look myself in the mirror, I ask myself the question: If today would be the last day of my life, would I do what I’m about to do?’ If the answer is No during the next few days in a row, I have to change.”

Monoloque interieur terwijl ik naar de film met Jobs kijk. Wil ik werken als beleidsadviseur? Neen. Wil ik schrijven en trainen? JA. Waarom? Daarom! Daarom is geen antwoord. Dieper duiken. Waarom wil ik schrijven? Wat of wie is mijn publiek? Hoe kom ik aan nieuwe klanten? Wanneer ben ik tevreden? Wie kan mij helpen bij het opzetten van een plan? Bij dat laatste sluit ik weer kort. Ik kan niet plannen. Heb een diep geloof dat het leven toch niet te plannen is. Toch?

Tot slot gaf de man die de wereld heeft veranderd met zijn Apple en zelf geen enkel schooldiploma heeft, de studenten de volgende woorden mee: “Stay hungry. Stay foolish. Follow your heart.” De nar in mij grijnst zijn tanden bloot.